Nu jij opname zit breekt voor mij het moment aan van tot rust komen, ruimte om te helen van de wonden die deze laatste maanden in mij hebben achter gelaten.
Eén van de dingen die ik doe als jij weg bent is je kamer opruimen en schoonmaken, ik vind zelfstandigheid en privacy een belangrijk iets binnen gezinsleven. En dus mopperde ik wel dat je je kamer schoon moest maken maar bemoeide me er niet meer mee. De laatste weken heb je in een overlevingsmodus geleefd, het laatste dat in jouw systeem zat was jouw eigen leefomgeving opgeruimd en schoon te houden.

En dus ging ik net aan de slag, nadat ik mijzelf al twee dagen moed aan het inspreken was. Het was niet de eerste keer, ik had mijzelf dit keer beter bewapend. Jouw kamer schoonmaken betekent ook de sporen van je gebruik tegenkomen, daar waar dit me vorige keren bij boosheid bracht omdat ik er de bevestiging van al je leugens in zag brengt het me allang niet meer bij boosheid. Er is moedeloosheid, murw geslagen van telkens deze confrontatie aan te moeten gaan.

Wat ik aantrof vertelt me over je onmacht om grip op je leven te krijgen, het is moeilijk om te accepteren dat een gezonde en hygiënische leefomgeving voor jou niet één van je prioriteiten was. Ik weet dat dit hoort bij het leven van een verslaafde, maar nu ik er midden in stond schopte het me omver.

Wanneer ik grotendeels klaar ben kan ik niet stellen dat ik trots ben op mijzelf, ik voel me moe en leeg, wil me verstoppen maar jouw lege kamer echoot de klanken van jarenlang gebruik, van boze buien, van leugens, van stiekem gedrag, van gebrek aan respect richting mij, van desinteresse. Ik wil me af kunnen sluiten voor al deze geluiden maar ik weet dat ik ze er moet laten zijn. Zij zijn onderdeel van mijn wonden, ze zullen in tijd verdwijnen.