Soms voel ik een intense stroom aan woorden die zich aaneenrijgen tot gedachten, en het moment dat ik besluit de stroom zich te laten bewegen en mijn blog open verdwijnen de woorden. Het is een diep gewortelde beweging, ik kan mij de laatste dagen redelijk goed bewegen in daar waar we nu zijn, en schrijven legt mijn kwetsbaarheid bloot.
Ergens voel ik een boosheid opborrelen, wat als ik dat nu wil? Dat die kwetsbaarheid wordt blootgelegd, juist nu ik in mijn eigen veilige en geborgen bubbel vertoef. Iedereen slaapt, het huis is stil, alle ruimte dus voor mijn gedachten en vooral ook mijn gevoelens.

Vanavond tijdens een kraambezoek bij de beste vriendin van mijn zoon vroegen zij en haar vriend hoe het met mijn zoon gaat. Ik weet vaak niet meer wat te antwoorden, goed dekt de lading niet, dat het voor nu even een paar dagen redelijk rustig is dekt de lading beter. Maar er sluimert ook een onrust, die kan zich elk moment manifesteren, op diverse manieren.
Het is een vorm van overleven waarin we ons als gezin bevinden, overleven tot de volgende behandeling start. En wanneer die dichterbij komt zal de storm toenemen. Bij de eerste behandeling was ik een tikkeltje hoopvol, alhoewel dat een vorm was die vooral gespitst was op zelfhulp en zelfregie en ik toen al wist dat die vorm onvoldoende aan zou sluiten.
Dat bleek ook, afspraken werden afgezegd door zoon, de afstand en moeten reizen met openbaar vervoer helpen daar niet aan mee, dus zoals altijd ben ik degene die heen en weer rijdt. Ik heb heel wat vakantie afstanden gereden op deze manier, naar intake, naar afspraken, naar opnames, ophalen uit opname en ook naar de coffeeshop.
Dat laatste is iets dat ik mijzelf soms neig te verwijten, heb ik het daarmee in stand gehouden? Terwijl ik echt wel beter weet, zou ik niet gereden hebben dan kwam de dealer het gewoon aan de poort brengen, op de pof uiteraard want dealers weten wel hoe ze aan klantenbinding moeten doen.

Ik zie de laatste tijd steeds beter in dat we al veel te lang aan het overleven zijn, omdat er geen duidelijkheid komt inzake de psychische onbalans, er simpelweg geen onderzoek naar gedaan wordt want ja eerst moet de verslaving aangepakt worden. De motivatie daarachter begrijp ik, maar de realiteit maakt dat zolang daar niets in verandert de psychische problemen ook niet kunnen worden aangepakt. En die lijken soms in korte tijd heviger en groter te worden. Dus ja, als blowen dan bij rust brengt heb ik dat liever dan de crisisdienst moeten bellen omdat zoon dreigt zichzelf iets aan te doen of met zijn hoofd door de muur probeert te bonken.
Maakt dat mij dan een slechte moeder?
Ik vind van niet, maar soms dan wint dat stemmetje in mijn hoofd en schetst haarfijn de verwijten. Het werkt natuurlijk niet mee dat in mijn hoofd een echo weerklinkt, de echo van verwijten die in boosheid en onmacht mijn kant op werden geslingerd.
En die echo herbergt een oudere echo van verwijten, het lag aan mij, ik was het die zijn agressie triggerde, ik gaf hem stress. Diezelfde woorden hoor ik nu soms ook, geschiedenis herhaalt zich, in een iets andere uitvoering weliswaar maar sommige overeenkomsten zijn pijnlijk treffend.
Op mijn narcistische ex-man kan ik boos zijn om de wonden die hij heeft veroorzaakt, hem hoef ik niet te vergeven, wil ik ook niet.
Maar wanneer het je kind is die zulke vreselijke verwijten naar je hoofd heeft geslingerd dan is vergeven noodzakelijk om samen verder te kunnen gaan. Dus probeer ik telkens weer een mildheid in mijzelf te vinden, me te realiseren dat het zijn verslaafde monster is dat deze dingen zegt.
Ik weet ook dat er een moment komt dat ik echt dieper in mijzelf moet gaan graven, om de wonden die veroorzaakt zijn goed schoon te maken zodat ze echt kunnen helen.