Al een aantal dagen jeuken de geïrriteerde randjes van oude wonden. Ik twijfel, wil ik er over schrijven, wil ik dat hier ook delen, of wil ik die deuren gewoon gesloten houden. Er zijn overlappingen die meer dan pijnlijk zijn, gedrag in mijn zoon dat me herinnert aan de pijn van gebeurtenissen die ik met mijn ex meemaakte (ja, de vader van mijn zoon dus).
Wanneer ik op mijn instagram iets lees van moedige mensen die zich aan het losmaken zijn van de gevolgen van destructieve relaties dan realiseer ik mij dat ik dat proces ooit ook heb doorlopen, en ook is er al langer het besef dat zo’n ervaring je tekent. Het laat littekens achter die nooit meer verdwijnen, dus waarom niet óók daarover schrijven?
Zeker ook omdat ik in het verleden zelden schreef, dat was mijn manier om mijn, inmiddels volwassen, kinderen te beschermen. Ik wilde dat zij hun eigen beeld konden vormen van hun vader, zonder inkleuring van mijn kant. Natuurlijk is dat onontkoombaar, ook ik ben mens en heb in momenten van onmacht of verdriet wel eens iets losgelaten. Maar over het algemeen vertelde ik hen alleen over het leven met hun vader en mij als hun moeder, maar niet over mij als zijn partner.

Nu ze volwassen zijn is die bescherming niet meer nodig. Ze hebben hun eigen beeld gevormd, zij hebben op hun beurt wonden opgelopen dankzij hem, en ik heb ze daar niet tegen kunnen beschermen. Ook dáár zit een stukje van mijn pijn. In 2016 schreef ik een blog voor de website Het Verdwenen Zelf, het was één van mijn eerste pogingen om te schrijven over de periode dat ik leefde met een narcist. Je kunt dit blog hier lezen.

Ergens in de afgelopen weken tijdens een autorit luisterde ik naar de tekst van een Nederlandstalig liedje dat ik niet kende, nog voor ik echt bewust luisterde had mijn gevoel iets opgepikt. Ik herkende de pijn die vanuit diep binnenin aan het opborrelen was, ik herinnerde me de jonge vrouw die ik was. Terwijl de tranen over mijn wangen stroomden omarmde ik in gedachten mijzelf, en vooral die jonge vrouw in mij. Zij heeft zich zo lang eenzaam en verloren gevoeld in de gevangenis waarin zij zich bevond, zij had die armen om haar heen zo hard nodig, en toen daar weer ruimte voor was in haar leven wist ze niet meer hoe zichzelf dat nog toe te staan.
Inmiddels kan ik dat gelukkig wel weer, en mag er ook ruimte zijn voor verdriet en pijn die niet eerder hun weg naar buiten zochten.