Vanavond was een crisis moment, ik was nog maar net een klein beetje bekomen van de vorige. Die bijna een week heeft geduurd en gelukkig wel leidde tot medicatie voor jou. Echter in de zware dagen voor die rust er kwam zag ik het met vlagen niet meer zitten. Een ongestuurde razernij maakt zich in die periodes meester van jou, zoals je zelf zegt ontstaat er kortsluiting in je hoofd. De momenten met kortsluiting volgen elkaar steeds sneller op tot er één langdurige kortsluiting is. Ogenschijnlijk lijkt er niets aan de hand maar de draadjes liggen bloot en bij de minste beweging ontstaat er een vonkje en is er een nieuwe kortsluiting.

Hoe goed hulpverleners ook hun best doen, ik zie vooral de gevolgen van falende hulpverlening.
Er is een crisis (opnieuw), we bellen met de politie, die verwijzen naar crisisdienst, deze verwijst weer naar de politie. Zolang jij de boel niet kort en klein slaat is er weinig mogelijk, dat jij compleet vastloopt in je hoofd, vanwege de stress die je te veel wordt, jouw lichaam en geest die om rust schreeuwen maar het niet kunnen vinden, dat alles is geen aanleiding om iets te kunnen bieden. Het feit dat je bungelt tussen hulpverlenende instanties die ook afschuiven of loslaten helpt evenmin mee. De nieuwe kliniek heeft je nog niet in de opname staan, de oude heeft je losgelaten maar niet officieel uitgeschreven. Het is een herhaling van zetten, vorig jaar stonden we hier ook al en opnieuw heb ik het gevoel dat niet gezien wordt hoe slecht het met je gaat.