In de aanloop naar een nieuwe opname neemt de onrust bij jou toe. Was er eerst regelmatig contact met het safehuis en de kliniek is er vanaf die kant nu een enorme stilte. Ik ben me er zeer scherp van bewust dat deze opname voor jou ook een afscheid nemen wordt van hier wonen. Er is zoveel stuk gegaan in de afgelopen maanden en jaren dat het niet meer kan, jij hebt jouw eigen leven nodig maar ook ik heb mijn eigen leven nodig. Die staat al jaren op een zijspoor, het legt druk op mijn relatie, het legt een druk op mij.
Meer en meer merk ik aan het eind van mijn latijn te zijn gekomen, ik kan het niet meer opbrengen om de motivator en zorgdrager in jouw herstel te zijn. Het wordt hoog tijd dat jij dit zelf gaat doen, dat je een netwerk om je heen opbouwt van mensen en professionals die jou daarin kunnen ondersteunen. Het wordt tijd dat jij mij gaat loslaten, en ik merk en voel aan alles dat dit besef jou onderuit schopt. Het is als de momenten dat ik jou steunde in jouw eerste stappen. De eerste keer alleen naar de peuterspeelzaal, naar school, naar sport, op kamp, naar de middelbare school, naar werk.
En altijd was ik jouw verbale boksbal, alle spanningen werden op mij afgereageerd. Toen je klein was kon ik je dat onmogelijk kwalijk nemen, naarmate je ouder werd probeerde ik meer en meer het jouw eigen verantwoordelijkheid te laten worden. Zag ik hoe je met de enorme spanning van de nieuwe stap worstelde, en hoe je daarin toch telkens weer mij nodig had. Hoe hard ik ook mijn best deed je los te laten, je te laten zien dat jij dit op eigen kracht kon (en kunt).
En nu ben je 24 en nog steeds benader je de nieuwe stappen in je leven op dezelfde wijze. Je vuurt de spanning op mij af, je maakt mij mede verantwoordelijk, verwijt mij dat jij dit moet doen. Nog steeds klinkt er een stuk verwijt door omtrent de nieuwe stappen om aan je herstel te gaan werken. In je boze buien neem je geen blad voor de mond. Ik ben het die jou jouw thuis afpakt, ik ben het die niet in staat is met jou te leven en dus moet jij maar weg. Je bent het slachtoffer en je laat geen moment passeren zonder mij dit duidelijk te maken.
Samen met de onduidelijkheid over een opname datum is er simpelweg teveel spanning, die jij opvangt door meer te gaan gebruiken. Ik veroordeel niet, ik ga er geen discussie over voeren. Het zijn jouw keuzes, ik geef wel aan dat ik het moeilijk vind nu ik sommige gedragspatronen keihard terug zie komen. Zoals de wijze waarop je aanwezig bent, je vult de volledige ruimte met je stilzwijgende verwijt. Als een kind dat mokt omdat het zijn zin niet krijgt omdat ik niet snel genoeg reageer, of onvoldoende hulp bied daar waar jij deze meent nodig te hebben.
De wetenschap dat blowen je bij rust brengt geeft mij ook rust, en dus steun ik je daarin. Ben ik het die met jou naar de shop rijdt. In de ogen van anderen is dit totaal verkeerd gedrag van mij, ik begrijp dat anderen het zo zien. Het stemt me verdrietig dat niet zichtbaar wordt hoe jouw verslavende brein leven bijna onmogelijk maakt tot het idee van rust (in de vorm van blowen) in zicht komt. Alleen al de gedachte dat het geregeld kan worden brengt je bij rust. De keerzijde ervan is dat aangeven dat het niet mogelijk is je voorbij onrust brengt, dan verander je in een drammend en claimend persoon dat net zolang de sfeer beïnvloedt (noem het gerust verzieken) tot de ander overstag gaat en jou helpt om aan je middel te komen.
Dus ook ben nu in overlevingsmodus gestapt, ik heb de energie niet meer om die zwijgende strijd aan te gaan, ik heb de energie niet meer om met positieve woorden te proberen jou op andere gedachten te brengen. Ik wil dat dit stopt en ik mijn eigen leven kan gaan leiden en tot dat moment daar is probeer ik leven óók voor mijzelf zo aangenaam mogelijk te maken. En dus stem ik in met jouw gebruik, ik keur het niet goed, ik keur het niet af, ik begrijp dat je het nodig hebt en op dit moment niet de keuze kunt maken om te proberen zonder vol te houden.
Ik probeer om deze periode tot aan de opname zo in te vullen dat we er alle drie met zo min mogelijk kleerscheuren doorheen komen.
