Herinneringen zijn gekleurd, de kleuren van jouw gedrag domineren veel van mijn herinneringen. Momenten die me dierbaar zijn, zoals de bijzondere vakantie met ons gezin en oma. De oma waar jij nadat ze een zwaar verkeersongeval overleefde, waarbij jouw opa (en mijn vader) om het leven kwam, zo’n bijzondere band mee hebt opgebouwd. Ze wilde heel graag nog eens naar een land waar ze zoveel goede vakanties had gehad, we besloten er een familie vakantie van te maken.
We vertrokken vroeg in de ochtend, de eerste stop in Duitsland rond negen uur, waar jij je eerste biertjes achterover sloeg. Aan het eind van de dag was iedereen vermoeid en overprikkeld door de reis, jij en ik extra omdat we tijdens een hitte golf in een auto zonder airco hadden gereden, en jij had de hele dag door alcohol genuttigd. Vrijwel elke stop moest er ‘een biertje’ gehaald worden.
Een hevige kiespijn speelde je parten, vanzelfsprekend had je dit niet met ons gedeeld vóór we weggingen, en gezien jouw angst voor tandartsen was het ondenkbaar dat je in een vreemd land naar een tandarts zou gaan die je wellicht niet kon verstaan. Dus werd alcohol ingezet om je staande te houden, met je kiespijn maar ook om het gebrek aan andere middelen te ompenseren. Nog steeds wanneer ik foto’s van die bewuste vakantie bekijk dan kom ik niet bij de prettige vakantie herinneringen. In elke foto waar je op staat hoor ik in gedachten je boze bui van dat moment, passeren je momenten van manipulatie, van de sfeer volledig naar jouw hand zetten. Je domineerde alles met jouw gedrag. Iedereen bewoog zich om jou heen, en zoals wij nu eenmaal zijn deden we dat met positieve insteek. Proberend er een fijne e vakantie voor iedereen van te maken. Het zijn momenten die nooit meer over kunnen worden gedaan, de herinneringen zijn voor altijd gekleurd.
Zo ook de bruiloft van mijn bonusdochter, iemand met wie je bent opgegroeid, met wie je samen lol gemaakt hebt, die je gesteund hebt toen ze het moeilijk had. Iemand die jij altijd liet weten dat ze op je kon leunen. Maanden voor de bruiloft deed ik al mijn best je voor te bereiden, ik zou die dag er volledig zijn voor het bruidspaar, en de bruid in het bijzonder. Omdat ik was gevraagd de dag met mijn camera vast te leggen. Iemands mooiste dag vastleggen is niet zomaar iets, er schuilt vertrouwen in wanneer die vraag gesteld wordt en het legt eerlijk gezegd ook wel een druk wanneer je dat voor een ander wil doen (en geen professioneel fotograaf bent).
Er werden dus voorbereidingen getroffen, voor jou. Zodat jij mij die ene dag de ruimte zou geven er voor een ander te kunnen zijn. Je zus en zwager werden ingeschakeld, ook zij waren uitgenodigd en een belangrijke gast voor de bruid. Over je outfit en keuze om jezelf in de schijnwerpers te willen plaatsen heb ik nooit iets gezegd, ik weet dat het jouw manier is om je weg in zulke momenten te vinden. Je creëert een karikatuur waar je je achter kunt verschuilen. Gedurende de officiële ceremonie voelde ik het prikken in mijn energie al, ik deed mijn best je te negeren. Je wist een foto bommetje te maken om zo de aandacht op jou te vestigen. Het maakte me boos, dit was jouw moment niet, en dit was niets anders dan jouw poging om mij te gijzelen. Weg van anderen die mijn aandacht kregen. Na de ceremonie, toen ik na urenlang bezig te zijn geweest eindelijk even kon zitten zag jij je moment. Je trok me weg van de gasten, je stond strak van alles dat je had geslikt en/of gesnoven, tel daar de alcohol nog eens bij op. Je was een monster geworden. Een monster dat mij probeerde te raken, vast te houden. Ik hield vast aan de mij voorgenomen kaders, ik let me niet tot discussies verleiden, ik gaf je vrijwel geen aandacht en ik bleef herhalen dat ik me met het bruidspaar bezig moest houden. Je was laaiend, ziedend van woede stoof je naar buiten. Je zwager probeerde te sussen, stelde voor dat hij je even mee zou nemenzeven weg uit de drukte, even iets eten. Je was zo ver heen dat er van alles mis ging (hoorde ik later), je eten viel op de grond, je had diverse woede uitbarstingen, je was naar huis gegaan. Waar je mij vervolgens boze berichten ging sturen, hoe langer ik je negeerde hoe agressiever je toon werd.
Aan het eind van de dag ging ik met angst en beven naar huis, hoe zou ik je aantreffen, wat zou ik over me heen krijgen. Er was geen enkele ruimte voor mij om een dag die ook voor mij bijzonder was te laten bezinken.
