Er is een weten, een voelen, een herkennen van de signalen wanneer je hebt gebruikt. Jij blijft in volle ontkenning, ik ga de discussie niet meer aan. Het is een soort stilzwijgend vredesoffer geworden, de pijn is er niet minder om.

Je houdt (nog steeds) zoveel mensen voor de gek. Laat hulpverleners in de waan dat je clean bent, ook dit is een terugkerend patroon. Al in de eerste week nadat je uit de kliniek kwam heb ik het geweten, heb ik niet begrepen hoe je jezelf zo voor de gek kunt houden. Alles inzetten om het beeld naar buiten uit te dragen, en vast te houden, dat jij werkt aan je herstel.
In dat proces verlies je, keer op keer. Je opties, de deuren die je geopend had, de mensen die vertrouwen in je hadden maar vooral jezelf.

De afgelopen dagen herkende ik de drank in je, ik zag en voelde hoe je krampachtig je best deed om je normaal te gedragen, om het gebruik te verbergen. Het stemt me verdrietig, het raakt me, het maakt me boos. Daarnet kwam ik een lege fles drank tegen, voor de zoveelste keer. De boosheid lijkt steeds verder te verzanden, te stranden in hopeloosheid. Je kunt hier niet blijven, ik ga hier aan onderdoor. Het breekt me, beetje bij beetje brokkel ik af. Ik praat er niet meer over in mijn omgeving, wat is het nut als er niets verandert? Ik heb jou, opnieuw, de veilige basis geboden om uit te zoeken wat je nodig hebt om aan je herstel te werken. Daar waar hulpverleners je in de steek lieten. Moet ik je dan ook in de steek laten? Moet ik je opnieuw op straat zetten?

Daarnet vroeg ik je hoeveel weken je nu in deze tijdelijke basis vertoeft, want dat is wat ik je bied. Een tijdelijke basis om te regelen wat er nodig is, je gebruikt die basis maar komt weinig tot initiatief. Je stelt uit, stelt nog meer uit, gebruikt in elke zin. Je eigen gebruik vanuit je verslaving, je gebruikt de veilige basis om je gebruik veilig te stellen, je gebruikt de goede zorgen om niet te hoeven overleven.
Ik weet dat ik onderdeel van de situatie ben geworden, door jou deze tijdelijke basis te bieden geef ik je de ruimte om weer weg te lopen, opnieuw je kop in het zand te steken. Ik moet iets veranderen, ik moet opnieuw en duidelijk de keiharde grenzen stellen. Het voelt verkeerd, het voelt alsof ik dan terugkom op mijn belofte je die tijdelijke veilige haven te bieden.

Het voelt of ik met mijn rug tegen de muur sta, tegenover mij een bulldozer die een andere muur mijn kant op schuift. Mijn bewegingsruimte wordt alsmaar smaller, ik voel me compleet klem gezet en weet geen uitweg.