Je praat over je toekomst, je straalt een enthousiasme uit over je goede voornemens. Morgen ga je bellen, morgen ga je regelen. Je ogen stralen en ik kan alleen maar de dofheid zien die eronder schuil gaat. Ongetwijfeld meen je wat je zegt, voel jij dat je het meent. Ik herken het gebruik, wat je op hebt weet ik niet maar ik herken je gedragingen. In deze flow is geen berg je te hoog, zoek je me op om te praten, je trekt energie bij me weg zonder het bewust te zijn. Je zoekt bevestiging in je plannen en voornemens, je wil ze delen, je zoekt een klankbord. Ik ben er en tegelijkertijd ben ik afwezig.

Het ligt niet alleen aan jou. Het ligt ook aan mij. Ik kan het niet meer opbrengen, telkens weer mee bewegen, telkens jouw klankbord zijn, je inspiratie geven om door te zetten. Het is op, ik ben op.
Zelfs na twee weken vakantie, of misschien juist wel na twee weken een relatief normaal leven te hebben geleefd. Het liet me zien hoe het was om mijn eigen leven te kunnen leven, om even niet geleefd te worden. Dat jij je best deed mij die ruimte te geven heb ik enorm gewaardeerd.
De overgang naar het leven met een verslaafde valt me enorm zwaar. Ik wil een pauze knop indrukken, ik wil niet dat ik me nu alweer zo vreselijk moe voel. Ik wil het prettige gevoel van mijn vakantie vast kunnen houden, ik wil met jou kunnen praten over hoe mijn vakantie was. Ik zou zo graag jouw oprechte interesse ervaren, zonder de kleur van gebruik. Ik zou jou willen leren kennen, hoe je bent, als je niet onder invloed bent of een kater hebt. Hoe goed je ook je best doet deze van me weg te houden, ik merk en voel het. Zelfs als je ogenschijnlijk onzichtbaar door het huis beweegt.

De vreemde beweging is vertrouwd geworden, de vreemde beweging van het in gebruik zijn.
Mijn verdriet is vertrouwd geworden, de afgelopen twee weken lieten me ervaren hoe het is om daar vrij van te zijn, en nu…weer thuis, voel ik mij opnieuw gevangen en realiseer me dat deze gevangenis al jaren mijn eigen persoontje gijzelt. Het is nodig dat je een nieuwe stap zet, het is hoognodig dat ik mijn leven weer terugkrijg.