Je ogen vertellen een ander verhaal dan de woorden die je lippen verlaten. De donkerte en gejaagdheid in je bijna zwarte pupillen. Je schichtig wegkijken wanneer ik nuchter constateer dat je gebruikt hebt. Het is een vreemdsoortige beweging geworden die we regelmatig dansen. Jij weigert om eerlijk te zijn, of je het niet kunt of niet wilt laat ik voor nu in het midden, ik weiger om nog langer te doen alsof ik je geloof.

Mijn vertrouwen is gebroken, lang geleden al werd ze beetje bij beetje weg geschaafd, ze brokkelde af, werd tegen de muur gesmeten met talloze beloftes die telkens niet werden waargemaakt. Jij houdt graag vast aan je eigen gecreëerde illusie, waarin ik jou geloof en jij zo vast kunt houden aan de door jou bedachte realiteit.
Steeds vaker valt het me zwaar erin te bewegen, ik beweeg niet mee maar ik beweeg ook niet tegen. Ik ga geen discussies meer voeren, ik constateer wat ik zie en jij ontkent. We bewegen de vreemdsoortige dans naar een stilte, een stilte van weten en niet meer benoemen. Een pijnlijke stilte waarin ik in je ogen kijk en niets dan een donkere leegte bespeur.