Het voelt alsof ik dagenlang, of eigenlijk wekenlang mijn adem aan het inhouden ben. Ik loop op mijn tenen en doe het voorkomen alsof ik stelliger loslaat. Het is wel degelijk zo dat ik stelliger ben geworden in loslaten, jouw problemen zijn de jouwe, je mag ze delen, je mag je frustraties erover uiten maar het is aan jou ze op te lossen.

Jouw tactiek van oplossen is vooral opzij zetten, negeren, vergeten, hopen dat het zichzelf oplost, of beter nog, dat een ander het oplost. Ik weet dat als ouder van een verslaafde daarmee patronen in stand gehouden worden, door op te (blijven) lossen. Dus doe ik echt heel hard mijn best dat niet te doen. Het is jouw leven, jouw problemen, jouw spaak lopen. Maar ondertussen ondervind ik er wel hinder van. Het is mooi gezegd dat ik niet moet betalen, maar een deurwaarder die hier aan de deur staat wordt vanzelf mijn probleem. Dat jij je schulden bij je dealers prioriteit geeft is voer voor discussie, ik probeer echt me niet tot discussie te laten verleiden. Het is een verschil in visie, ik zie het als slecht ondernemerschap dat een dealer een verslaafde op de pof laat gebruiken. Zou ik mijn cliënten onbetaald hulp bieden en dan na maanden eens gaan vragen of ze willen betalen dan is dat niet al te slim ondernemerschap.
Wat me natuurlijk vooral dwars zit is jouw gevoel van loyaliteit richting je dealers. Je blijft ze een hand boven het hoofd houden, je blijft contact met ze houden. Het zegt genoeg, en ik moet leren dat los te laten.

Vandaag had je een gesprek met een safehuis, nadat je wekenlang dat telefoontje voor je uitgeschoven hebt. Toen je vertelde dat ze pas over twee maanden plek hebben voelde ik de zwaarte dalen, en dalen, en me omlaag duwen.
Hoe moet ik twee maanden zien te overleven? Hoe houd ik het nog twee maanden vol zonder dat we verzanden in hevige ruzies en toenemende spanningen. Het vloog me aan vanavond, maakte me bewust van mijn eigen breekbaarheid. Mijn veerkracht heeft zo vreselijk veel ingeleverd de afgelopen jaren. Nee dat is niet alleen ‘door jou gekomen’ dat is een samenspel van meerdere ingrijpende dingen die mijn zorg nodig hadden.

Leven mag nu wel weer gewoon met wat meer ontspanning op de proppen gaan komen. Ik wil vrij kunnen ademen.