In zorg dragen sluipt een onzichtbare vijand, met name in zorg dragen voor een verslaafd kind.
Een aantal dagen geleden openbaarde de vijand zich, ontdeed zich van zijn camouflage en stond voor mij. Naakt en kwetsbaar, de vijand bleek mijn bondgenoot te zijn en wilde niet langer weggezet worden als vijand.
Zorg dragen mag dan een valkuil zijn, het is ook een vorm van liefde, van houden van. Zonder houden van had ik dit niet al die jaren volgehouden. Zorg dragen is ook (en vooral) zorg dragen voor jezelf. Dié balans houden bleek onmogelijk te zijn. Ik verloor mijzelf in het zorg (willen) dragen, ik werd een schim van mijzelf. Kleuren vervaagden, het rijke pallet van houden van verbleekte tot zij bijna werd geabsorbeerd door de donkerte van schaduw.
Ik trapte op de rem, opnieuw binnen drie kwart jaar. Ik gaf mijn grenzen aan, voor de zoveelste ontelbare keer. Ik gaf mijn grenzen nog duidelijker aan, ik vertelde je dat je kon vertrekken. Dit keer was het zonder de agressie van de vorige keer die mij geen andere keus liet dan voor mijn eigen veiligheid te kiezen. Furieus was je, ik was de boosdoener, degene die jouw je veilige (thuis)basis had ontnomen. Je dreigementen toonden me dat het goed was geweest om een keiharde grens te trekken, je woorden zullen eeuwig nagalmen in mijn hoofd. ‘Ik steek een mes tussen je ribben als je niet opneemt’…het kost me moeite dit te schrijven. Zelfs in dit tamelijk anonieme blog blijf ik weg van de harde realiteit, ik kan pas gaan verwerken wanneer ik de harde realiteit toelaat. Ik kan pas gaan werken aan helen van alle wonden die in tien jaar verslaafd zijn van jou bij mij zijn ontstaan. Ik kan die stap pas zetten als ik niet meer de zorg voor jou hoef te dragen, als anderen deze overnemen, maar vooral als jij voor jezelf gaat kiezen.
De angst van de vorige keer, angst dat je voor de deur zou staan, dat je me daadwerkelijk iets zou aandoen vanuit je intense boosheid sluimert als echo in mijn binnenste. Ik betrap mijzelf erop dat ik schrikachtig ben, vreemde geluiden komen vijandig over. Ik ben alert en gespannen. Ik zou echter mijzelf rust en ruimte moeten kunnen geven om alles te laten bezinken. Want dit keer was het dan wel niet zo gewelddadig als de vorige keer, de impact is er niet minder om.
Ik heb je verteld dat je hier niet meer kunt wonen, en dit keer is het definitief. Er is geen weg meer terug, hoeveel ik ook van je houd.
