De afgelopen dagen stonden in het teken van de schadebrieven die door ons geschreven moesten worden voor zoon zijn behandeling. Eerder al schreef ik over mijn eigen proces hierin, gisteravond merkte ik dat mijn partner tegen de zijne aan zat te hikken dus ben ik een flink stuk met de hond gaan wandelen zodat er rust zou zijn.
Ook mijn dochter ging ermee aan de slag wist ik, per slot van rekening heeft zij van zijn tien jaar verslaafd er acht mee gemaakt toen ze thuis woonde, en de andere twee op iets meer afstand. Ik pols ook bij haar hoe het gaat.
Vanmiddag had ik een afspraak bij haar thuis omdat er een uitslag zou komen van een onderzoek, al kwam de uitslag voor mij niet geheel als verrassing merk ik wel dat ik het toch even een plekje moet geven. Er kwam uit dat ze in het autistisch spectrum zit. Voor haar een opluchting, ze worstelt al lange tijd met het gevoel en besef dat ze ‘anders is’ . Voor mij is ze gewoon mijn dochter zoals ik haar ken maar uiteraard is het voor haar belangrijk dat ze inzichten verwerft en daar waar mogelijk handvaten aangereikt krijgt.
Ze volgt ook al een aantal weken een cursus ‘Ik en Autisme’, waar ik haar elke week naartoe rijd.
Dus de afgelopen dagen stonden óók in het teken van mijn dochter hierin ondersteunen.
Vanmiddag had ik een vreselijke hoofdpijn, ik had dat ook al door laten schemeren bij mijn dochter, vanavond appte ze me en zei ‘het is vandaag 10 jaar geleden dat je jouw vader voor het laatst (levend) gezien hebt’.
Best mogelijk dus dat op energetisch niveau ik daar ook mee bezig was.

Vanavond deelden mijn partner en ik onze geschreven schadebrieven, ik vond het belangrijk dat we er samen over zouden praten, en eigenlijk meer nog dat mijn man zich uit omdat hij dat te weinig heeft gedaan.

Daarna ben ik maar eens een flink eind met hondje gaan wandelen, muziekje op, uiteraard kwamen er liedjes langs die het verdriet van het abrupte overlijden van mijn vader raakten. Ik voelde me in balans met alles, ook al is het wel echt veel en heftig zo’n alles in 1 dag.