En dan ineens bevind ik mij in een enorme worsteling met woorden. De opdracht oogde al heftig, en ook al was ik er in gedachten al veel mee bezig geweest, nu was het moment daar. Ik ging mijzelf niet langer meer de ruimte gunnen, vanavond zou ik dé schadebrief aan mijn zoon schrijven.
In het begeleidend schrijven las ik de aangereikte handvaten een paar keer, ‘hoe was hij voor de verslaving’…lange tijd zat ik naar die zin te staren. Dat is langer dan tien jaar geleden. In mijn hoofd vloog ik langs lange rijen met herinneringen, flarden van goede momenten uit de afgelopen tien jaar en heel veel minder goede momenten die daar rij aan rij stonden tot ik bij de periode van ervoor uitkwam.

‘Wat is het dat je het meest geraakt heeft’…dit keer struikelden de gevoelens en herinneringen over elkaar. Ik herkende het patroon, dit was slechts de aanloop.
Het was te moeilijk om in één keer naar dat pijnlijke moment te springen, met hulp van de aanloop kwam ik er.

Het past me niet om dat pijnpunt hier nu te benoemen, het heeft ook geen functie.
Wat hier wel past is mijzelf ruimte geven. In het schrijven kwam een andere pijn boven, een pijn waar mijn aan zijn verslaving werkende zoon geen deel van uitmaakt.
De herkenning was pijnlijk, te beseffen dat ik opnieuw bezig was om mijzelf te verliezen. Daar waar ik mijzelf kwijt geraakt ben in tien jaar leven met een narcistische partner was ik nu bezig mijzelf opnieuw te verliezen in tien jaar leven met een verslaafde zoon.

In mijn hoofd werden rekensommetjes gemaakt, ik stem ze tot zwijgen. Ik was al eens eerder tot de conclusie gekomen dat vele jaren van mijn 49 levensjaren gekleurd zijn door heftige en traumatische gebeurtenissen, als ook door lange periodes van verdriet, rouw, onmacht, verlies en zoveel meer.
Een rekensom zou me geen positief inzicht opleveren en juist vanavond wil ik vasthouden aan een ander besef dat zich aankondigde tijdens het schrijven.

Ondanks de opgelopen wonden, ondanks het proces van helen waar ik mij nog in bevind, voel ik ook een veerkracht terugkomen. Is mijn stabiliteit voelbaar sterker geworden.

Het helpt me om mijn grenzen te benoemen, óók een onderdeel van de schadebrief. Erkennen en benoemen waar mijn grenzen liggen richting mijn zoon.
Op dit moment zit hij nog in de kliniek waar ik hem twee weken geleden naartoe reed, over twee weken mag ik hem weer ophalen en start de volgende fase. Voor hem en voor mij. Een fase waarin hij eindelijk de ondersteuning vanuit hulpverlening krijgt die hij nodig heeft, en die mij ruimte geeft om te ademen. Ik kijk niet vooruit, vanavond kijk ik alleen maar naar mijn pijn en wonden, want te lang hebben zij er niet mogen zijn. Hield ik ze verborgen, sprak ik er soms wel over maar mijn pijn toonde ik zelden.

En nu, nu opent ze zich. Ik omarm haar, mijn gewonde moederhart. Ze mag beschadigd zijn, ze mag gebroken zijn, ze mag er zijn. Net als ik er mag zijn, al deze pijn die als een brok in mijn keel vastzat…ik laat ze vrij.
Ik voel en doorleef ze, wetend dat daarmee niet alle wonden ineens genezen zijn maar in het volle besef dat het nu mijn moment is. Deze pijn die ik al zo lang met mij mee draag mag ook haar plek innemen.

Ik omarm mijn gewonde vrouw, de vrouw die zichzelf verloor in de relatie met de narcist, de vrouw die ondanks haar enorme strijd opnieuw bezig was zichzelf uit te wissen uit puur zelfbehoud en tegelijkertijd de vrouw en partner in mijn relatie probeerde te zijn. Een onmogelijke balans.
Afgelopen weekend was ik verdrietig omdat ik niets anders voelde dan moe zijn, ik wilde zo graag geven vanuit de sprankeling van mijn liefde (richting mijn partner) maar er was niets te geven. En toch, het beste dat ik geven kon was mijzelf toestaan te mogen voelen wat ik voelde. Moe, leeg, beschadigd, uit gestreden.

Vanmiddag streelde de warmte van de zon mijn gezicht, ik zoog elke zonnestraal op wetend dat ik helend ben. In het volste besef dat ik een enorme strijd gestreden heb de afgelopen tien jaar, ik ben mijzelf niet kwijt geraakt. Ik ben mijzelf gaan verstoppen omdat de kwetsbaarheid van mijn diepere kern teveel risico liep beschadigd te raken in het dagelijks leven (met een verslaafde).

En nu heel af en toe kan ik die kwetsbaarheid weer tonen, en soms gewoon nog niet, ook dat is goed.