Na een drukke dag waarbij ik ook nog eens een enorme strijd met de chronische moeheid moest voeren, of eigenlijk ik mijn dag niet in kon richten zoals voor mijn lichaam het best was geweest, merk ik in de avond uren dat de overprikkeling toeneemt.
Een hoofdpijn die komt en gaat speelt me al uren parten, rustig samen film kijken helpt, zoonlief is even de hort op en wanneer deze thuiskomt neemt hij een wervelstorm mee.

De huisdieren reageren erop en het blijft een tijdlang onrustig, ik doe mijn best aandacht te geven, wetende dat hij dit nu ook gewoon even nodig heeft. Manlief trekt zich terug (wat ik snap) en wat overblijft zijn de wervelstormen (en ik zelf uiteraard).
We praten nog wat, ik doe meer en bewuster mijn best om mijn kalme energie naar zoonlief te laten vloeien. De huisdieren reageren er merkbaar op, een hond ligt met zijn kop op mijn voeten, rechts naast me zit een kat op tafel te spinnen, achter mijn zoon een kater in rust die wacht tot het moment daar is. Het moment dat ook de rust in mijn zoon daalt en hij richting zijn slaapkamer gaat. Ik negeer de schreeuw in mijn hoofd ‘Ga uit mijn bubbel!’ en luister geduldig, praat, toon interesse, luister en eindelijk is dan daar het moment….zoon gaat naar boven en ik voel de rust neerdalen. Mijn hoofdpijn verdwijnt gestaag en murmert nog wat op de achtergrond.
De huisdieren die achtergebleven zijn in de woonkamer trekken zich terug op hun plekjes om te slapen (de kater is mee naar boven vertrokken) en ik haal eens diep adem…..