Na een paar heftige uren op het thuisfront, een volwassen verslaafde zoon verwikkeld in strijd met het monster dat craving heet, ging ik wandelen.
Verdriet en boosheid streden om het podium, ik stapte stevig door en negeerde de fysieke pijn. Er was al zoveel emotionele pijn, ik wilde even niet geremd worden door de pijn in mijn bekken, rug, knie en handen. Ik sloot me af en opende mij voor alle gedachten.
Ze tuimelden over elkaar heen, gestuurd door emoties die zo weinig licht krijgen….
Ik ben zoveel meer dan de partner die eeuwig steunt, stimuleert, motiveert. Die hem door zijn zwijgzame periodes heen hielp, twee maal steunde met een burnout, grote financiële ellende mee wist op te vangen, en altijd maar de positieve drijfkracht was.
Zoveel meer dan de moeder van een nu 24 jarige dochter die op haar 17e spierdystrofie kreeg en mij nodig had om haar door het proces van dokteren, diagnose, acceptatie, hoop, revalidatie heen te helpen. Die haar baken was toen realiteit zich keihard aandiende en duidelijk werd dat de dystrofie in haar been nooit meer zou verdwijnen en ze een levenlang met pijn, beperking en hulpmiddelen zou moeten leven.
Ik ben zoveel meer dan de moeder van een verslaafde zoon die vreselijke verwijten naar mijn hoofd slingert als het monster hem in zijn greep heeft.
Zoveel meer dan de dochter van een vrouw die een motorongeluk overleefde waarbij ze haar levenspartner én het leven dat ze leefde verloor. Ik ben óók die dochter die haar vader bij dat vreselijke ongeluk verloor, die vandaag 70 jaar zou zijn geworden en ruimte voor mijn gemis is er niet. Het wordt opgeslokt door anderen, of het wordt gepasseerd. Het is zo vaak en zo hevig gepasseerd, mijn omgeving vond het belangrijker stil te staan bij mijn moeder die het ongeluk overleefd had dan mij ruimte te geven om te rouwen.
Ik doe dat nog steeds in beetjes, in de afgelopen acht jaar is er zoveel gebeurd. Het één volgde het ander op en telkens werd er een beroep op mij gedaan.
Vandaag zou mijn vader 70 jaar geworden zijn, vanmorgen nam ik mij voor dat ik bewust bij míjn gemis zou stilstaan…..dit is het eerste moment van de dag dat ik er aan toe kom en eigenlijk zou ik mijn bed in moeten omdat ik er morgen op tijd weer uit moet.
Al wandelend tuimelden al die gedachten door mijn hoofd, stroomden de tranen die eerder geen ruimte kregen, mocht ik even zijn wie ik ben….
Een verdrietige vrouw met haar eigen strijd, een dochter die rouwt om haar vader die ze verloor, een dochter die óók verdrietig is om de moeder die ze verloren is, een moeder die verdrietig is om de strijden die ze haar kinderen dagelijks ziet leveren, een partner die zich tekort voelt schieten, zich verdrietig en machteloos voelt om de connectie die ze niet vinden kan.
