Het dolen kende
Erfenis van vergeten
Erkende
Een stil weten.

Mag ik even in je diepte dwalen
Door plassen zoute tranen

In de luwte
Van de ochtend
Zacht licht
Breekt de schaduw.

Woeste windvlagen
Sterken aan op de vlakte
Niet te temmen
Razernij in de diepte.

ik weet niet waar
ik ben gezwicht
voor de zilveren draad
die hen scheidt
maar wanneer ik haar verlaat
is het of ik mezelf misleid

Ze weet
Onmisbare
Gedachten.

Vergeten pijn
Danst de klanken
Gelijk een nar
Verdwaald in ironie.